Zien is geloven: De onbetrouwbare kunstenaar

Mijn inspiratiebron zijn reclames op televisie en internet. Door mijn autistisch oog voor detail ervaar ik deze beelden op een unieke manier.

Vanuit de wereld van hyper consumptie en kapitalisme haal ik mijn onderwerpen. Ik wil laten zien hoe de wereld van de media onze huiskamers binnendringt. Ik geef mijn theatrale interpretatie van commerciële advertenties, beïnvloed door mijn jeugdherinneringen aan suspense en films.  

Deels werk ik vanuit intuïtie, maar om mijn eigen expressie kracht bij te zetten ‘’hermanipuleer’’ ik het beeld op een rationele manier, zoals dat ook in de reclamewereld gedaan wordt. Soms verteld ik een persoonlijk verhaal maar een andere keer leg ik satirische dwaalsporen uit. Net zoals een acteur een rol speelt, en toch een persoonlijke uiting van gevoelens in deze rol legt, gebruik ik mijn kunst als ‘’acteerwerk’’. Ik noem mezelf hierom een ''onbetrouwbare kunstenaar’’ : de naam Leonard Linden is een pseudoniem en de titels van mijn kunstwerken zijn een soort slogans.  Het publiek mag oordelen of ze te maken hebben met een oprechte emotie of met een kitscherige manipulatie. 

Ik hoop dat mijn kunstwerken expressies zijn van een persoon opgegroeid in de 21e eeuw, een tijdperk waarin de werkelijkheid voortdurend beïnvloedt wordt door de werkelijkheid. Maar wat is tegenwoordig nog de werkelijkheid? Volgens de filosoof Jean Baudrillard is de media intussen zo dominant geworden dat deze steeds meer de realiteit overneemt en onze ''echte’’ wereld slechts als vergelijking wordt gebruikt.  Door onze afgesproken beeldtaal weet de kijker meteen wat deze moet voelen zonder dat het grotere verhaal zichtbaar is.  Ik speel met die beeldtaal omdat ik gefascineerd ben door de kunst van manipulatie, de plastic emoties van onze virtuele wereld zijn voor mij persoonlijke herinneringen geworden. Zien is geloven.